Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Δεν θέλει να βγει. -Τι;
Θέλει να μείνει μέσα.
Γιατί;
Λέει πως ο κόσμος είναι σκατά.
Έχετε αλλεργίες;
-Όχι. Τι; -Παρακαλώ, μην κουνιέστε.
Ανοίξτε τα πόδια σας, παρακαλώ.
Αναπνέετε κανονικά.
-Ηρεμήστε. -Ναι.
Θα τα καταφέρεις, μικρούλη.
Αυτό ήταν. Τελείωσε.
-Τα πήγατε καλά. -Ωραία.
Έτσι.
Μπράβο.
-Τι έγινε; -Αποφάσισε να μείνει μέσα.
-Ποιος; -Ο Ματέο. Δεν θέλει να βγει.
Είδα ένα ψαλίδι εκεί πίσω.
Και τώρα;
Δεν ξέρω.
Πώς θα τρέφεται;
Μάλλον θα φάει εμένα.
Κι εσένα.
ΜΠΑΡΝΤΟ, το Ψευδές Χρονικό ενός Σωρού Αλήθειες
Καλωσορίσατε στη γραμμή Metro Expo.
Τελικός προορισμός του τρένου
είναι ο σταθμός της Σάντα Μόνικα.
Επόμενος σταθμός, Διεθνής Έκθεση/USC.
Είναι φυσιολογικό αυτό;
Αυτός ο ήχος. Είναι φυσιολογικός;
Ευχαριστούμε που μας προτιμήσατε.
Για μας, η ασφάλειά σας προέχει
Βοηθήστε μας κρατώντας κρυμμένα τα τιμαλφή σας.
…ειδοποιώντας την αστυνομία στον αριθμό ασφαλείας: 888-950-SAFE.
Αν δείτε κάτι, πείτε κάτι.
Επόμενος σταθμός
La Cienega. Σταθμός Τζέφερσον.
Αυτό που πολλοί πίστευαν ότι ήταν φήμη, ήταν πραγματικότητα.
Μετά από βδομάδες έντασης μεταξύ των δύο κρατών…
Σκατά.
ο Κάρλος Σολέρ, πρόεδρος του Μεξικού,
συναντήθηκε με τον Αμερικανό υπουργό εξωτερικών.
Λίγα γνωρίζουμε, αλλά οι πηγές μας
μας διαβεβαιώνουν ότι οι ΗΠΑ ενέκριναν
την αγορά από την Amazon
της πολιτείας του Μεξικού Μπάχα Καλιφόρνια.
Ναι, καλά ακούσατε.
Η Amazon, η αμερικανική πολυεθνική,
θέλει να αγοράσει
τη μεξικανική Μπάχα Καλιφόρνια
και έχει τη στήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης.
Αυτά είχαν να δηλώσουν οι πρόεδροι Χάλμπρουκ και Σολέρ
στη συνέντευξη Τύπου.
Τα σύνορα είναι ανθρώπινη επινόηση.
Πρέπει να έπονται των ανθρωπίνων αναγκών.
Αλλάζοντας τα σύνορα, μια τριτοκοσμική περιοχή
μπορεί να γίνει γη της επαγγελίας αναπτυγμένης χώρας.
Ο πρόεδρος Σολέρ κι εγώ θέλουμε η ιστορική συναλλαγή
να είναι φόρος τιμής για τις χώρες μας.
Ας γιορτάσουμε την οικονομική ενσωμάτωση ως κυρίαρχη απόφαση.
Διαπραγμάτευση, όχι εισβολή.
Μέσω δημοψηφίσματος, ο λαός του Μεξικού αποφάσισε…
Σας περιμένει.
Πρέσβη Τζόουνς.
Κύριε Γκάμα.
Σας μετέφεραν στο κάστρο;
Όχι, απόψε γίνεται εδώ μια εκδήλωση,
και η μεξικανική κυβέρνηση ζήτησε να πω δυο λόγια.
Θα κάνουν πρόβα το απόγευμα.
Συγγνώμη που σας ανάγκασα να έρθετε τόσο δρόμο.
Όχι, δεν πειράζει.
Νόμιζα ότι ο πρόεδρος Χάλμπρουκ σας διόρισε αυτοκράτορα του Μεξικού.
Όχι ακόμα.
Τι γίνεται εκεί έξω;
Όπως θα γνωρίζετε,
γιορτάζουμε την 175η επέτειο της λήξης
του μεξικανο-αμερικανικού πολέμου.
"Γιορτάζετε";
Είναι ένας φόρος τιμής.
Ναι, αλλά δεν ήταν πόλεμος. Ήταν εισβολή.
Νέοι κι από τις δύο πλευρές πυροβολούσαν ο ένας τον άλλον.
Χάθηκαν τόσες ζωές.
Χάσατε μερικές χιλιάδες.
Χάσαμε περισσότερες. Και τη μισή μας χώρα.
Για την ακρίβεια, δεν τη χάσατε.
Είναι αλήθεια, διότι την πήρατε εσείς.
-Την πληρώσαμε. -Ναι.
Ναι, 15 εκατομμύρια πέσος.
Ας μη μιλάμε για το παρελθόν. Θέλετε τσάι;
Όχι, ευχαριστώ.
Μήνες προσπαθώ να κλείσω συνέντευξη με τον πρόεδρο Χάλμπρουκ.
Υποσχέθηκα στον υπεύθυνο του πολιτικού γραφείου
να διαμορφώσω δωρεάν τον κήπο του Λευκού Οίκου.
Θα μπορέσω να σας βοηθήσω.
Αλήθεια;
Τι θα λέγατε για μια αποκλειστική συνέντευξη
με τον πρόεδρο, μία ώρα, στο Οβάλ Γραφείο;
-Σοβαρολογείτε τώρα; -Ναι.
Και θέλουμε να μας κάνετε κάτι.
Το φαντάστηκα.
Ο πρόεδρος ξέρει ότι είστε
σημαντική φωνή στη Λατινική Αμερική.
Μήνες ετοιμάζαμε τη νέα συμφωνία.
-Γι' αυτό θέλω να του μιλήσω. -Ακούστε.
Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να κτίσει μια γέφυρα
με την ισπανόφωνη κοινότητα και με το Μεξικό,
και τώρα που κερδίσατε το βραβείο Αλήθεια,
θα βρεθείτε στο επίκεντρο της σοβαρής δημοσιογραφίας.
Δεν θα συμφωνήσω να αλλάξω τον λόγο μου, το ξέρετε.
-Αφού δεν τον έχετε γράψει. -Δεν έχω.
Άρα δεν θα χρειαστεί να τον αλλάξετε.
Ίσως με την αποκλειστική συνέντευξη, ακολουθήσετε μια νέα γραμμή.
Στίβεν!
Τέλος πάντων, σκεφτείτε το.
Έχετε την καλοσύνη;
Ορίστε.
Θα σας ξεπροβοδίσω.
Λοιπόν, πώς είναι η οικογένειά σας;
Καλά, ευχαριστώ. Όλοι είναι καλά.
Θα πρέπει να μου κάνετε μια ξενάγηση.
Ερχόμουν εδώ όταν ήμουν παιδί.
Σπουδάσατε εδώ;
Όχι, μας έφερναν εδώ για να μάθουμε για τους Niños Héroes.
Ξέρετε τι είναι αυτό;
Ναι.
Όχι, δεν ξέρω.
Προς το τέλος του πολέμου,
ομάδα σπουδαστών, δόκιμων,
περικυκλώθηκε από Αμερικανούς, εδώ σε αυτό το κάστρο.
Η πραγματικότητα είναι ότι τους σκότωσαν.
Όμως, με τον καιρό, δημιουργήθηκε ένας μύθος.
Ποιος μύθος;
Ήταν παιδιά.
Ναι.
Γι' αυτό τους λέμε Μικρούς Ήρωες.
Δοξασμένοι συμπατριώτες!
Πριν πέσει στα χέρια του εχθρού,
παίρνω μαζί μου τη σημαία της πατρίδας!
Είθε ο μύθος να απλωθεί πάνω από το Μεξικό
και να μας προστατεύει παντοτινά!
Γαμώτο.
Γράψατε τον λόγο σας ή ακόμα;
Μόνο οι Μεξικανοί μπορούν να μετατρέψουν μια ατιμωτική ήττα σε μυθική νίκη.
-Έχετε πονοκέφαλο; -Λίγο.
Το υψόμετρο και η ρύπανση με σκοτώνουν
τις πρώτες μέρες στο Μεξικό.
Το ίδιο παθαίνει ο μπαμπάς μου.
Λέει ότι το Μεξικό δεν είναι χώρα, αλλά ψυχική κατάσταση.
Καλό αυτό. Πώς είναι ο μπαμπάς σου;
Κολλημένος στην Οαχάκα. Το εμφύσημα τον σκοτώνει.
Κρίμα. Τα χαιρετίσματά μου.
Θα του τα δώσω. Να σταματήσω στο φαρμακείο;
Όχι. Ευχαριστώ, Αντόνιο.
Άκουσα ότι θα εμφανιστείτε στην εκπομπή του Λουίς Βαλντίβια.
Ναι. Εγώ δεν ήθελα, αλλά ξέρεις πώς κάνει η κυρία Λουσία.
Με ανάγκασε να δεχτώ την πρόσκληση.
Μα… δεν είδατε τι είπε για το τελευταίο ντοκιμαντέρ σας;
Ο Λουίς; Όχι, τι είπε;
Τίποτα καλό, κύριε.
Ότι είστε χειρότερος από τη Μαλίντσε.
Ότι περιφρονείτε τη δημοσιογραφία και ποιος ξέρει τι άλλο.
Είναι ντοκιμαντέρ φιξιόν, Αντόνιο.
Αν δεν ξέρεις να παίζεις, δεν σου αξίζει να σε παίρνουν στα σοβαρά.
Δεν είδα το ντοκιμαντέρ σας, κύριε.
Αλλά είδα τον τύπο στην τηλεόραση,
και με τσάντισε.
Ο Λουίς είναι σε συνάντηση, αλλά είπε ότι θα σας βρει στο μακιγιάζ.
Συγχαρητήρια, μαέστρο.
Καλώς ορίσατε.
Ευχαριστώ.
Πότε ήρθατε εδώ τελευταία φορά;
Πάνε πάνω από 30 χρόνια, νομίζω.
Τριάντα; Σαν την ηλικία μου.
Καλώς ορίσατε. Περάστε.
Καλώς ορίσατε.
Μπορείς ν' ανοίξεις;
Και γυρίσαμε στην Bocaguanga.
Έχουμε μια απίστευτη έκτακτη είδηση.
Κανείς δεν έκανε τίποτα να τον βοηθήσει.
Στο τέρμα ήταν ο μοναδικός επιβάτης.
Γαμημένοι γκρίνγκο.
Τον βρήκε μια καθαρίστρια.
Η συμπατριώτισσά μας, κυρία Ρεφούχιο Ντομίνγκεζ.
Γεια σου, Ρεφούχιο.
-Γεια. -Μπορέσαμε και την εντοπίσαμε.
Θα έχουμε τη χαρά να μιλήσουμε μαζί της.
Ευχαριστούμε. Πες μας τι συνέβη.
Μπήκα να καθαρίσω το βαγόνι, ως συνήθως, και είδα ότι δεν ήταν άδειο.
Νόμιζα ότι ο άνθρωπος ήταν μεθυσμένος, γιατί συμβαίνει συχνά εδώ.
Αλλά μετά είδα τα ψάρια στο πάτωμα.
Ήταν πεθαμένα…
Έλα!
Ναι! Εμπρός! Προσοχή!
Μη φύγεις! Εγώ…
-…επτά, οκτώ… -Δεν μπορείς να μπεις!
Ένα, δύο! Πιο γρήγορα!
Στάσου!
Σιλβέριο, συγγνώμη. Ζητώ συγγνώμη.
Σιλβέριο, στάσου.
Σταματήστε!
Δεν είστε συγχρονισμένες!
-Τάνια, δεξιά! -Άντε γαμήσου! Τι ξέρεις εσύ;
Τάνια, όλο τις ίδιες μαλακίες κάνεις!
Όλοι στις θέσεις σας.
Πρισίλα, στο σημάδι σου. Πέντε, έξι, επτά, οκτώ.
Από δω.
Φτάσαμε. Θα σε αφήσω εδώ.
-Ευχαριστώ. -Παρακαλώ.
Με απατούν τα μάτια μου;
Γεια σου, Μάρτα.
Σιλβέριο Γκάμα.
Νόμιζα ότι πάτησες νάρκη στο Αφγανιστάν κι έγινες κομμάτια.
Ακόμα υπάρχω. Προς το παρόν.
-Πόσος καιρός πέρασε; -Πολύς.
Αιώνες.
-Συγγνώμη, ήμουν πολύ… -Απασχολημένος. Ξέρω.
Μπορούσες να βρεις ένα λεπτό μεταξύ ντοκιμαντέρ για να με επισκεφτείς.
Έλα, κάθισε.
-Αυτό θα φορέσεις; -Να το βγάλω;
Ε, ναι!
Ο Λουίς προσπάθησε να χαρεί για σένα.
Μου έστειλε έξι μπουκάλια Prosecco.
Με αυτόν τον τρόπο σε συγχαίρει χωρίς να το πει.
Δεν σε συγχωρεί που τον εγκατέλειψες.
Δεν τον εγκατέλειψα, Μάρτα.
Έφυγα για έναν χρόνο και πέρασαν 20.
Το 'σκασα από τη λογοκρισία και κοίτα πού βρισκόμαστε τώρα.
Δούλεψα για να κάνω όνομα ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος
και μετά ως κινηματογραφιστής.
Η μητέρα μου πιστεύει ακόμα πως ήταν η χειρότερη απόφαση της ζωής μου.
Και ο Λουίς μπορούσε να φύγει.
Δεν του 'βαλαν πιστόλι στον κρόταφο.
Μια φορά επέκρινε την ανικανότητα του Μεξικανού προέδρου
και των αποστόλων του, και…
Ο διευθυντής του καναλιού,
το μεγάλο κεφάλι, του τηλεφώνησε την ώρα που ήταν στον αέρα.
Παραλίγο να τον κρεμάσει ανάποδα στο πλατό.
Είναι θαύμα που έχει ακόμα την εκπομπή.
Δεν υπάρχουν ήρωες σε αυτό το κανάλι.
Τα ίδια σκατά τρώμε όλοι.
Τρέμουμε μη χάσουμε τα λίγα που έχουμε.
Τάνια;
Τι;
Τάνια Κριστέλ;
Τι κοιτάς;
Συγγνώμη.
Σε ξέρω;
Όχι, αλλά σε ξέρω εγώ. Σ' έβλεπα στην τηλεόραση.
Τι σκέφτεσαι;
Δον Σιλβέριο Γκάμα!
-Φίλε μου Λουίς. -Τι γίνεσαι, καμπρόν;
Καλώς όρισες.
Αγκάλιασέ με, καμπρόν. Άσ' τον ήσυχο, Μάρτα.
Να τελειώσω πρώτα.
Δεν φτιάχνεται αυτό το πρόσωπο.
Δώσ' μου πέντε λεπτά.
-Μην κουνιέσαι. -Τι κάνεις;
-Επικό. Το Twitter μου θα εκραγεί. -Αρκετά!
Μη γίνεσαι μαλάκας, καμπρόν.
Κοίταξέ τον.
Είναι ακόμα θυμωμένος που τον εγκατέλειψα, έτσι;
Έξαλλος!
Έχω την κορυφαία δημοσιογραφική εκπομπή στο Μεξικό, αγόρι μου.
Παίρνεις συνεντεύξεις από YouTubers.
Κι αυτές ειδήσεις είναι, έτσι;
Έτοιμος.
Αγκάλιασέ με, αδελφέ.
-Μου έλειψες. Από δω αρχίσαμε. -Ναι.
-Πόσες μέρες θα μείνεις; -Λίγες.
Ετοίμασες ήδη τον λόγο σου για την τελετή;
Όχι.
Το φαντάστηκα.
Μ' άρεσε το τελευταίο σου ντοκιμαντέρ Αναληθές χρονικό λιγοστών αληθειών.
-Τρελό. -Σ' άρεσε;
Πολύ.
Όμως, η σκηνή που μοιράζεσαι ένα τσιγάρο με τον Ερνάν Κορτές ήταν υπερβολικό.
Πώς να ξέρεις τι σκεφτόταν ο Κορτές ή ο Χουάν Εσκούτια;
Δεν είχες άλλους ζωντανούς για να τους πάρεις συνέντευξη;
-Ετοιμάζεις ήδη το επόμενο; -Ναι, δηλαδή βρίσκω τα χρήματα.
Θα χρειαστούν μήνες έρευνας, πολλά ταξίδια.
Δεν ξέρω πώς αφιερώνεις τόσο χρόνο σε κάτι.
Ο κόσμος αλλάζει κάθε βδομάδα, κάθε μέρα, κάθε τουιτάρισμα.
-Δέκα δευτερόλεπτα. -Οι ερωτήσεις μου;
-Σου τις έδωσα. -Δεν τις έχω.
Στάσου, ναι. Τις βρήκα. Είμαι έτοιμος.
Πάμε!
Χαλάρωσε.
Καλώς ήρθατε στην εκπομπή Ας υποθέσουμε.
Έχουμε μια ειδική εκπομπή σήμερα.
Κοντά μου βρίσκεται ο φίλος μου
και πρώην συμπαρουσιαστής Σιλβέριο Γκάμα.
Αναγνωρισμένος ντοκιμαντερίστας και ο πρώτος Μεξικανός
που λαμβάνει το βραβείο δημοσιογραφικής δεοντολογίας Αλήθεια.
Απονέμεται από τον Σύλλογο Αμερικανών Δημοσιογράφων.
Θα σου απονεμηθεί σε λίγες μέρες στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας.
Χορηγός αυτής της συνέντευξης είναι ο καφές Los Molinos.
Απλώς…
υπέροχος.
Πώς είσαι, αμίγκο; Πώς νιώθεις που γύρισες στο Μεξικό;
Φαντάζομαι το άγχος σου. Ρισκάρεις πολλά σε αυτό το βραβείο, έτσι;
Σιλβέριο;
Είσαι εδώ;
Να ελέγξουμε το μικρόφωνό του; Μάλλον έχουμε πρόβλημα με το μικρόφωνο.
Ζητώ συγγνώμη. Είναι οι κίνδυνοι της ζωντανής τηλεόρασης.
Θα μιλήσω ευθέως, Σιλβέριο.
Λένε ότι οι Αμερικανοί φιλελεύθεροι σε χρησιμοποιούν
και ότι το βραβείο είναι αποζημίωση για τις επιθέσεις των ακροδεξιών στη χώρα μας.
Το γνωρίζεις αυτό;
Ας υποθέσουμε ότι σου δίνουν το βραβείο
για να ευχαριστήσουν μια κοινότητα γεμάτη Μεξικανούς…
στο Λος Άντζελες.
Δεν θέλεις να μιλήσουμε γι' αυτό;
Ας μιλήσουμε για την ιδιωτική σου ζωή.
Όπως είπε και ο μεγάλος Σεντ-Μπεβ
"Η προσωπική ζωή ενός ανθρώπου, οι αποφάσεις, η τροφή του,
καθορίζουν τη δουλειά του".
Είναι αλήθεια ότι θύμωνες όταν σε φώναζαν "μαυρούλη" ως παιδί;
Η μητέρα σου και η γιαγιά σου ντρέπονταν που φαινόσουν
πιο πολύ αυτόχθων παρά λευκός;
Ήταν πραγματική η περιφρόνηση;
Είναι η οικογένειά σου, έτσι;
Σενιόρ…
η Αλεχάντρα Μπράβο είπε στο Instagram… Θυμάσαι την πρώτη σου φίλη;
Στα 16 σου το 'σκασες μαζί της για να ζήσετε μια περιπέτεια,
αλλά αρνήθηκες να βγάλεις το εσώρουχό σου!
Επειδή φοβόσουν την οργή του Θεού, την κόλαση…
Πώς σου ήρθε;
Θα εμφανιζόσουν στον γάμο παρθένος;
Ο μεγάλος Σιλβέριο Γκάμα ήταν ένας μαύρος γκαραζιέρης,
ένας ραδιοφωνικός παρουσιαστής της δεκάρας.
Σήμερα, όμως, βραβεύεται από την UNAM.
Chevalier des Arts στη Γαλλία και δεν τέλειωσε πανεπιστήμιο.
Είναι ένας μπάσταρδος με τίτλους,
που έχει ως αποστολή να παρουσιάζει τους φτωχούς και τους απόκληρους,
αλλά είναι κολλητός του ιδιοκτήτη του σταθμού.
Η οικογένειά του υποστηρίζει την ομάδα Club América.
Πώς δέχεται ο "φύλακας της αλήθειας" τις αλήθειες γι' αυτόν;
Έφτιαχνες διαφημίσεις για τον καπιταλισμό
και ξαφνικά έγινες καλλιτέχνης.
Ο φίλος μας δεν έχει όρεξη να μιλήσει.
Και η σιωπή τα λέει όλα.
Εκπληκτικό, Σιλβέριο.
Ευχαρίστως μιλάς για τους γκρίνγκος και όλους τους άλλους,
όμως εδώ το βουλώνεις.
Είναι μεγάλο κρίμα.
Θα κάνουμε ένα διαφημιστικό διάλειμμα.
Σιλβέριο…
Μπορείς να με ακούσεις;
Συγγνώμη που άργησα.
Πού είσαι;
Προσπαθούσα να πάρω συνέντευξη από τον Χάλμπρουκ.
Νιώθω ότι με ακούς.
Σε ακούω, Λουσία.
Ήρθες.
-Πού είχες πάει; -Δεν ξέρω.
-Τι εννοείς; -Τριγυρνούσα.
Δεν πήγες στη συνέντευξη του Λουίς;
Θέλεις κάτι να πιεις;
Οι παραγωγοί του Ας υποθέσουμε τηλεφωνούσαν συνέχεια.
-Δεν ήξερα τι να τους πω. -Θα τους πάρω μετά.
Ο Λουίς τηλεφωνούσε όλη μέρα. Είναι έξαλλος.
Μου είπε ότι προωθούσαν την εκπομπή όλη τη βδομάδα.
Εσύ δέχτηκες. Εγώ δεν ήθελα να πάω.
Δηλαδή, τώρα φταίω εγώ.
Φοβήθηκα μήπως με ταπεινώσουν, με κάνουν περίγελο.
Για ποιον λόγο;
Επειδή όλο αυτό είναι ένα αστείο.
Ποιο;
Τριγυρνώ και ζητώ την έγκριση ανθρώπων που με απεχθάνονται.
Ενεργώ χωρίς να σκεφτώ για να πάρω αυτό που θέλω, και όταν το πάρω,
το απεχθάνομαι.
Και ντρέπομαι επειδή το ήθελα.
Τι θέλεις να πεις;
Θέλησα να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτό που κάνω είναι σημαντικό
και ότι η αναγνώριση έχει αξία.
Και τώρα που ήρθε, δεν νιώθω τίποτα.
Νιώθω μόνο ότι δεν μου αξίζει.
-Ασφαλώς και σου αξίζει. -Μου αξίζει; Αυτό είναι ύβρις.
Η έλλειψη ταπεινότητας είναι ύβρις. Πάντα το ίδιο κάνεις.
Κρύβεσαι χρόνια σε μια γωνία.
Όταν παρουσιάζεις τη δουλειά σου,
δέχεσαι αναγνώριση, παθαίνεις κατάθλιψη, παίζεις το θύμα.
-Το ξέρω. -Είναι εξουθενωτικό.
Πολλά θέλω ν' αλλάξω, αλλά δεν μπορώ.
Προσπάθησα.
Το σύνδρομο του απατεώνα είναι γελοίο.
Ας τηλεφωνούσες τουλάχιστον.
Αυτό πιστεύει ο Λουίς κι οι άλλοι.
-Όλοι το ξέρουν. -Είναι τρέλα.
Αναπόφευκτα μετατρέπεσαι σε αυτό που οι άλλοι πιστεύουν ότι είσαι.
Τους ενδιαφέρουν οι ανοησίες της προσωπικής μας ζωής.
Ό,τι άλλο δεν έχει σημασία γι' αυτούς.
Μόλις τώρα το ανακάλυψες αυτό;
Έπρεπε να πας. Ο Λουίς σε θάβει στο διαδίκτυο.
Δεν είναι μόνο θεατές, είναι τρία εκατομμύρια ακόλουθοι.
Κοίτα τι πόσταρε.
Να ξέρεις, η ζωή είναι απλώς μια σειρά από ανόητες εικόνες.
Έκθεση με κάθε τίμημα.
Επαναλαμβανόμενες σκηνές που χέζουμε,
σκουπίζουμε τον κώλο μας, τραγουδάμε "Να ζήσεις".
-Σκαλίζουμε τη μύτη. -Σταμάτα.
-Τι; -Τα χείλια σου δεν κουνιούνται.
Σ' ενοχλεί αυτό;
-Ναι, κόφ' το. -Εντάξει, σταματάω.
Αργά ή γρήγορα θα τηλεφωνήσεις στον Λουίς.
Το ξέρω.
Πώς τόλμησες να τον κρεμάσεις σε ζωντανή εκπομπή;
Πάω στο Ουρουάπαν.
Πότε;
Αύριο. Σου το είπα.
Είναι το μεγαλύτερο πανηγύρι και δεν θ' αφήσω τη Λουσέρο μόνη.
Λείπω πολύ καιρό.
Οπότε…
Οπότε, μας μένει το σήμερα.
Τι επιλογή έχουμε;
Λουσία;
Σε βρήκα.
Λουσία;
Θα με παντρευτείς;
Λουσία;
Μπαμπά…
Λορένζο;
Τι ώρα είναι;
Αργά… Νωρίς. Δεν ξέρω.
Έχεις ακόμα χρόνο να κοιμηθείς.
-Είδα ένα ωραίο όνειρο. -Τι;
Κυνηγούσες τη μαμά γύρω από το διαμέρισμα.
Γελούσατε και οι δύο.
Τα στήθια της μαμάς ήταν έξω.
Μας είδες;
Όχι, ήταν ένα όνειρο.
Αλλά…
Είδα έναν εφιάλτη μετά.
Είχα έναν διάφανο πλαστικό σωλήνα
στο στόμα μου και φυσούσε πολύ αέρα,
και πρήστηκα σαν μπαλόνι.
Δεν μπορούσα ν' ανασάνω.
Μου έκλεινε τον λαιμό.
Γι' αυτό τον έβγαλα με τα χέρια μου.
Μίλα πιο σιγά, θα ξυπνήσεις την αδελφή σου.
Δεν θα ξυπνήσει.
Κοιμάται όπως κι εγώ.
Ήταν άνθρωποι στα παράθυρα που με κοιτούσαν,
όμως δεν έλεγαν τίποτα.
Ήταν κι ο αδελφός μου ο Ματέο εκεί.
Οι άνθρωποι έφυγαν κι εσύ έκατσες στο κρεβάτι μου
και με κοίταζες με ένα λυπημένο βλέμμα… ή θυμωμένο.
Τώρα, όμως, με κοιτάς κι αυτό είναι που ονειρεύομαι.
Το ίδιο κι εσύ.
-Αλλά είμαστε ξύπνιοι. -Όχι. Εγώ σε ονειρεύομαι.
-Ποτέ δεν ονειρεύεσαι ότι ονειρεύεσαι. -Ονειρεύομαι.
Ονειρεύομαι.
Πονάει αυτό;
-Όχι. -Αλήθεια;
Και τώρα;
-Όχι. -Και τώρα;
Όχι, επειδή ονειρεύομαι.
Άκου τι θα κάνουμε.
Θα κόψω μια τούφα απ' τα μαλλιά σου και θα τη βάλω στο κομοδίνο.
Αν τη βρεις αύριο όταν ξυπνήσεις, σημαίνει πως είμαστε ξύπνιοι.
Ορίστε.
Καληνύχτα.
Μπαμπά;
Ο Πάκο είναι άρρωστος.
Πώς το ξέρεις;
Έχει σκουλήκια.
Εμένα μου φαίνεται καλά.
-Μπαμπά; -Ναι;
Γιατί το λένε Λος Άντζελες;
Δεν ξέρω.
Υπάρχουν άγγελοι στο Λος Άντζελες;
Ίσως. Κοιμήσου τώρα.
Μπαμπά;
Δεν θέλω να τους αφήσω εδώ.
-Ποιους; -Τον Πάκο, τον Γκίδο, τον Ερνέστο.
Θέλω να τους πάρουμε μαζί.
Θα το κουβεντιάσουμε αύριο. Τώρα πρέπει να κοιμηθείς.
Πού ήσουν;
-Δεν έκλεισες την πόρτα. -Δεν έχει σημασία.
-Δεν μας ακούν. -Μας ακούν.
Τι κάνεις;
Επέστρεψε.
Πάλι;
Σπρώξε τον πάλι μέσα.
-Τι γίνεται; -Δεν θέλει να μπει.
Στάσου.
Όλο ξανάρχεται.
Νομίζω ότι θέλει κάτι να πει.
Μωρό είναι. Τι να πει;
-Προσπαθεί να μας κατηγορήσει. -Για τι;
Για την απόσταση ανάμεσά μας.
Για τον εγωισμό μου.
Θυμάσαι την έκρηξή μου την προηγούμενη νύχτα;
Γι' αυτό τον χάσαμε.
Δεν τον χάσαμε.
Επέλεξε να μην έρθει.
Ο Λορένζο μου είπε ότι ονειρεύτηκε τον Ματέο.
Μα ο Λορένζο γεννήθηκε έναν χρόνο μετά!
Δεν έχει σημασία. Τον θυμούνται.
Είπαμε στα παιδιά ότι ο Ματέο δεν ήρθε
επειδή πετούσε στον παράδεισο με τα φτεράκια του.
Θυμάσαι;
Ο Ματέο είναι μια ιδέα τώρα.
Δεν είναι άνθρωπος.
Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν.
Μόνο οι ιδέες παραμένουν.
Δεν θυμάμαι το πρόσωπό του.
Πώς ένα παιδί να μεταμορφωθεί σε αόριστη ανάμνηση;
Δεν είχα την ευκαιρία.
Για να κάνεις τι;
Μπορώ να είμαι καλός πατέρας.
Καημένο αγοράκι.
Αν έβλεπα το πρόσωπό σου, κι εγώ θα ξανάμπαινα στη μητέρα μου.
Πρέπει να τρομοκρατήθηκε όταν σε είδε.
Ο Λορένζο και η Καμίλα δεν είχαν επιλογή.
Βλέπουν αυτή τη μούρη κάθε μέρα.
Ν' αφήσουμε τον Ματέο να φύγει.
Ν' αρχίσουμε βγάζοντάς τον από αυτό το δωμάτιο.
Να βρούμε άλλο μέρος για τον Ματέο.
Κάπου για να ξεκουραστεί.
Ξύπνα, Σιλβέριο.
Φτιάχνω πρωινό.
Ποιος έρχεται;
Ναι; Ανέβα.
-Ο Μιγκέλ. -Ποιος Μιγκέλ;
Ο κομμωτής. Έχει ξανάρθει.
-Τόσο νωρίς; -Θα μας πάρουν στις 7:00 μ,μ.
Είναι 10:00. Οκτώ ώρες με φτιαγμένα τα μαλλιά;
Ναι, για σένα. Να είσαι ευγνώμων.
Έπρεπε να κλείνατε την πόρτα χθες όταν κάνατε αυτά που κάνατε.
Καλημέρα, Λορένζο. Πώς κοιμήθηκες;
Μόλις που χωράω στο κρεβάτι.
Φτιάχνω αβγά. Θέλει κανείς;
Όχι, είμαι εντάξει.
Σιλβέριο;
Αβγά;
Ποιος είναι;
Ο Μιγκέλ.
-Ποιος Μιγκέλ; -Ο κομμωτής.
Πήγαινε στο καθιστικό και έρχομαι.
Έχει γιορτή το συνδικάτο των δημοσιογράφων.
-Νόμιζα πως ήταν αύριο. -Όχι, σήμερα.
Ευχαριστώ που είσαι καλός με τον Μιγκέλ.
Πώς σου φαίνεται αυτό;
-Τι είναι; -Η γειτονιά μου. Κολόνια Ναβάρτε.
Ο Μαρτίν θέλει το βίντεο να αρχίζει με φωτογραφίες από τις ρίζες μου.
Μ' αρέσει η ιδέα, αλλά όχι η μουσική.
Εντάξει.
Βαρετή.
Γιατί;
Ποιος χέστηκε για τις ρίζες;
Όλοι προερχόμαστε από κάπου.
Δεν ξέρουν όλοι από πού προέρχομαι.
Έχεις δίκιο. Αν δεν νοιάζει εμένα, ποιον θα ένοιαζε;
-Θέλεις να δούμε ταινία; -Ναι. "Ναινία".
Πώς σου φαίνεται;
Ποιος είναι αυτός; Εγώ;
Δεν μπορείς να το βάλεις αυτό.
Με ρεζιλεύει.
Το απαγορεύω.
Πού το βρήκες αυτό; Χρόνια είχα να το ακούσω.
-Το γράψαμε στον πηγεμό για Ζιχουαντανέχο. -Μαμά, σταμάτα.
Ο μπαμπάς σου τα μαγνητοφωνούσε όλα τα πρώτα… πόσα; Δώδεκα χρόνια;
Κάθε ήχο σε κάθε ταξίδι.
Και τις κλανιές σου ακόμα.
-Ναι. -Στάσου, άκου αυτό.
Στην Ιαπωνία είναι;
Απίστευτο.
Μην το χρησιμοποιήσεις, μπαμπά.
Γιατί;
Είναι οι ήχοι της ζωής σου.
Πλύνε τα μαλλιά σου. Τι ώρα έρχεται η Καμίλα;
Μετά το φαγητό. Θα με πάρει όταν προσγειωθεί.
Οι τσιλακίλες είναι έτοιμες.
Πρέπει να φας, Σιλβέριο. Έχεις δύσκολη μέρα.
Δεν έχει αβγά.
-Θα γυρίσω. Πάω με τον Μιγκέλ. -Δεν έχει αβγά;
Τι είναι αυτό πάλι;
Ένα από τα πιο παράξενα και συναισθηματικά ντοκιμαντέρ μου.
Πηγαίνοντας στα αμερικανικά σύνορα για άσυλο,
ο κόσμος σταμάτησε για να προσευχηθεί στο Σέρο ντε λας Πιέντρας,
και εμφανίστηκε η Παρθένα του Σαν Χουάν.
Ήταν πολλοί, αλλά δεν κατάφεραν να φτάσουν στα σύνορα.
Προσπαθήσαμε να τους βρούμε,
αλλά είχαν μείνει μόνο τα ρούχα τους και κάποια υπάρχοντα.
Κανένα ίχνος από τα σώματα.
Κάποιοι είπαν πως η Παναγία ήρθε και τους πήρε.
Ίσως να εισάκουσε τόση πίστη και απελπισία.
-Και το πιστεύεις; -Όχι.
Δεν πιστεύω τίποτα αν δεν το δω.
Ο ντοκιμαντερίστας δεν πρέπει να πιστεύει ή όχι.
Πρέπει μόνο να κοιτάει, να ξέρει πού να εστιάσει.
Κάποιοι από αυτούς είπαν στην κάμερα απίστευτες ιστορίες.
-Θα το βάλεις στο βίντεό σου; -Ναι, έτσι νομίζω.
Γιατί;
Επειδή είναι αυτό που είμαστε, μια χώρα μεταναστών.
Αυτοί κάνουν θυσίες και αφήνουν πίσω τα πάντα.
Επειδή εδώ δεν είναι τίποτα, αναζητούν κάτι καλύτερο.
Καλύτερα να καθαρίζουν τουαλέτες στα In-N-Out;
Για πολλούς από αυτούς είναι καλύτερο.
Φεύγουν επειδή το θέλουν. Κι εμείς φύγαμε.
Δεν είναι το ίδιο.
Κι εμείς τ' αφήσαμε όλα εδώ.
Εκείνοι δεν έχουν επιλογή. Φεύγουν διότι δεν υπάρχει δουλειά.
Τους σκοτώνουν, τους εκβιάζουν.
Εμάς δεν μας λείπει τίποτα. Είμαστε μετανάστες πρώτης τάξης.
Δεν καταλαβαίνω.
Τι;
Πώς σε αντιπροσωπεύει αυτό;
Τους χρησιμοποιείς για να μιλήσεις για τη ζωή σου
χωρίς να ξέρεις ποιοι είναι και πώς ζουν;
Κινηματογραφείς, παίρνεις συνεντεύξεις.
Βγάζεις χρήματα από αυτούς, αλλά δεν τους ξέρεις καθόλου.
Ποιος σ' έκανε βασιλιά, ε;
Τι;
Είσαι 17 χρονών και φέρεσαι λες και τα ξέρεις όλα.
Στην ηλικία σου ήμουν σε ψαρόβαρκα και δούλευα…
Πάλι η ηλίθια ψαρόβαρκα. Έλα τώρα.
Αυτό γίνεται όταν δίνεις στον άλλον τα πάντα
και δεν μαθαίνει τίποτα.
Δεν εκτιμάς τίποτα επειδή δεν έχεις δουλέψει γι' αυτό.
Δεν έχεις καμία ευθύνη.
Εσύ φταις.
Τι;
Μ' έφερες εδώ στον κόσμο.
Κανένας δεν μου τα 'πε.
Κανένας δεν σ' τα λέει ποτέ.
Τι παιδί σου γίνεται έφηβος και είναι δύσκολη δουλειά.
Όλα γίνονται ένα γαμημένο πρόβλημα.
Δεν σου ζήτησα να με φέρεις εδώ.
Διάολε…
Το καταλαβαίνεις, έτσι;
Ότι δεν σέβεσαι κανέναν και τίποτα. Ούτε τους γονείς σου.
Οι άνθρωποι που οι ζωές τους σε καταθλίβουν
τουλάχιστον σέβονται αυτό που είναι, τους προγόνους τους, τα έθιμά τους…
Οι τελετουργίες τους υπήρξαν πριν μάθουν να περπατάνε
στις ΗΠΑ, μια χώρα που σέβεται μόνο το χρήμα.
Λέω απλώς ότι δεν τους ξέρεις.
Αυτή είναι η αλήθεια. Όχι η δική σου.
Όχι, αλλά πώς να ξέρεις αν ξέρω να εκτιμώ ή όχι;
Ξέρω να εκτιμώ, αλλά όχι αυτά που εκτιμάς εσύ.
Και ναι, υπάρχει ένα κόστος.
Η έκφραση συναισθημάτων, κάτι που μου ζητάς πολύ.
Ναι, σ' το ζητάω.
Μου στοιχίζει πολύ, αλλά το κάνω.
Δεν είναι αυτά που θέλεις να εκφράσω,
οπότε δεν είναι αληθινά.
Μίλα Ισπανικά, γαμώτο.
Γιατί;
Στο Μεξικό είμαστε, Μεξικάνοι είμαστε, μιλάμε Ισπανικά!
Γιατί δεν σηκώνεις το τηλέφωνο;
Εμπρός;
-Πάντα αυτό κάνεις, μπαμπά. -Τι;
Όποτε ερχόμαστε Μεξικό, θέλεις να με πείσεις πόσο κουλ,
βαθυστόχαστο, πνευματικό και πολιτιστικό είναι.
Αλλά δεν είναι.
Ο κόσμος υποφέρει και πεινάει.
Λορένζο.
Αν αγαπάς τόσο το Μεξικό,
γιατί μας πήρες στις ΗΠΑ;
Γιατί να μεγαλώσουμε εκεί;
Ήταν ο Ρέινολντς.
Η πρόβα είναι την επόμενη Τρίτη στις 5:00 μ.μ. ώρα Λος Άντζελες.
Συγχαρητήρια. Είσαι σπουδαίος, μπαμπά.
Η χώρα που μόνο το χρήμα σέβεται, θα σου δώσει ένα βραβείο.
Κι εσύ θα πας να το πάρεις.
Ανυπομονώ ν' ακούσω τι θα πεις.
Οι μετανάστες δεν εξαφανίστηκαν λόγω της Παναγίας.
Εξαφανίστηκαν επειδή πέθαναν, γαμώτο.
-Ξέρεις πως κι εσύ είσαι ίδιος, έτσι; -Τι;
Όταν επαινούν το Μεξικό, λες πως έχει γαμηθεί.
Αν ένας γκρίνγκο το επικρίνει, λες ότι είναι το πιο συναρπαστικό γαστρονομικό,
ανθρωπολογικό, πολιτιστικό πείραμα που γνώρισε ο κόσμος.
Λουσία, λέω απλώς ότι πρέπει να βγεις από το Μεξικό
για να συνειδητοποιήσεις τι έχασες και τι κατέστρεψαν αυτοί.
Ο Λορένζο λέει ότι είναι μια φτωχή χώρα.
Δεν είναι φτωχή, είναι άνιση. Έχει διαφορά.
Τέλεια. Πάλι νικάς, Σιλβέριο.
Οι αιτιολογήσεις σου είναι άψογες. Όπως πάντα.
Περπατάς καθόλου στο Μέξικο Σίτι;
Άσ' το.
Θέλεις όντως μια δεύτερη ευκαιρία;
-Γιατί; -Για να είσαι καλός πατέρας.
Ναι.
Την έχεις.
Με τον Λορένζο και την Καμίλα.
Πρέπει να μάθεις να είσαι παρών.
Εδώ είμαι. Τι θέλεις από μένα;
Με το λάπτοπ σου να δουλεύεις το βίντεο για τη βράβευση.
Θα μαζέψω τα ρούχα!
Η έρημος είναι μηχανή που σκοτώνει.
Αν δεν σε σκοτώσει η ζέστη των βουνών, θα σε σκοτώσει φίδι ή σκορπιός.
-Πού πηγαίνετε; -Στην Αριζόνα.
Θα περάσουμε απ' το Νογκάλες.
Πήραμε μαζί τον θεό Σεντέοτλ για να τον αναστήσουν.
Τι έπαθε ο θεός Σεντέοτλ;
Πέθανε. Δεν έμεινε καλαμπόκι. Πεθαίνουμε της πείνας.
Στην κόλαση πας και χωρίς να πεθάνεις.
Πήγαινε στο Τσαλτσιουίτες και θα τη βρεις.
Εκεί, στο χωριό μας, όλα είναι θάνατος, πείνα, βία.
-Είναι κι άλλοι μαζί σας; -Τα εγγόνια μας.
Εκεί έχουν τον Σεντέοτλ.
Τα δυο παιδιά μου σκοτώθηκαν.
Πάμε βόρεια για να βρούμε τον αδερφό μου.
Ευχαριστώ.
Καλό δρόμο.
Έχετε αρκετό νερό;
Να τη! Ελάτε δω!
Ακούστε την αδερφή μου! Είναι στο τηλέφωνο!
Λέει ότι εμφανίστηκε μπροστά τους στο Σέρο ντε λας Πιέντρας.
Καθώς έφταναν στην κορυφή του λόφου, η νύχτα έγινε μέρα.
Και τότε εμφανίστηκε η Παναγία! Τους ευλογούσε!
Σιλβέριο…
Σιλβέριο, πώς είσαι;
Φαίνεσαι κουρασμένος.
Ήρεμος.
Γαλήνιος.
Δεν φοβάσαι;
Τι να φοβάμαι;
Τον θάνατο.
Για εσάς, ο θάνατος είναι χριστιανική υπόθεση.
Μια άνετη καρδιακή προσβολή στο κρεβάτι.
Για εμάς, είναι ο επιούσιος άρτος.
Μας πετούν σε μαζικούς τάφους.
Στη φυλακή κανένας δεν μπορεί να μπει για να με σκοτώσει.
Αλλά μπορώ να βάλω να σε σκοτώσουν εκεί έξω.
Κάποτε ήμουνα φτωχός, αόρατος.
Ολόκληρες δεκαετίες με αγνοούσατε.
Τώρα, σας κρατάω από τ' αρχίδια.
Είμαστε κινούμενες βόμβες.
Υπάρχουν εκατομμύρια από εμάς στα φτωχά χωριά.
Στεκόμαστε στην καρδιά του παράδοξου.
Είμαστε ένα καινούριο είδος.
Ένα αλλιώτικο ζώο. Δεν είμαστε σαν εσάς.
Τι έπρεπε να κάνουμε;
Στους διανοούμενους
αρέσει να φλυαρούν για την ταξική πάλη, τους περιθωριακούς.
Και μετά εμφανιζόμαστε εμείς.
Δεν υπάρχει πια προλεταριάτο, απελπισμένοι, κατατρεγμένοι.
Κάτι καινούριο αναπτύσσεται εκεί έξω,
μεγάλωσε στη λάσπη, καλλιεργήθηκε με απόλυτο αναλφαβητισμό,
και καραδοκεί στις γωνιές της πόλης.
Μπορείς να το πεις "μετα-φτωχοποίηση".
Τι άλλαξε στις φτωχογειτονιές;
Τα φράγκα. Έχουμε εκατομμύρια.
Έχετε όλοι πτωχεύσει κι οι ηγέτες σας είναι ανίκανοι.
Σίγουρα!
Καταλαβαίνεις;
Οι μέθοδοί μας είναι ευέλικτες,
εσείς είστε αργοί γραφειοκράτες.
Εμείς δεν φοβόμαστε τον θάνατο, εσείς πεθαίνετε απ' τον φόβο σας.
Εμείς κρατάμε αληθινά όπλα,
εσείς κρατάτε 38άρια.
Εμείς κάνουμε επίθεση, εσείς αμύνεστε.
Εσείς λέτε "ανθρώπινα δικαιώματα",
εμείς λέμε "μη λυπάστε κανέναν".
Εσείς μας κάνατε σταρ της τηλεόρασης, εμείς σαν κάναμε κλόουν.
Οι φτωχοί μάς βοηθάνε από αγάπη ή φόβο, όμως εσάς σας μισούν.
Είστε τοπικιστές, επαρχιώτες, εθνικιστές, διεφθαρμένοι.
Έχουμε 50 εκατομμύρια υποδουλωμένα γκρίνγκο πρεζόνια.
Τα όπλα μας έρχονται από τους Γιάνκηδες, είμαστε διεθνείς.
Δεν σας ξεχνάμε, είστε πελάτες μας.
Εσείς μας ξεχνάτε μόλις περνάει το σοκ της βίας που προκαλούμε.
Πώς αισθάνεσαι μπροστά στην κάμερα;
Τι περνάει από το μυαλό σου τώρα;
Αν σας έλεγα τι περνάει απ' το μυαλό μου, θα με έκλειναν φυλακή ισοβίως.
Αισθάνεσαι γκρίνγκο ή Μεξικανός;
Η εθνικότητά μου είναι μη εθνικότητα.
Καταλαβαίνεις τι συμβαίνει στην πατρίδα σου;
Δεν μπορώ να καταλάβω την πατρίδα μου. Μόνο να την αγαπώ μπορώ.
Πώς να αντιδράσουμε στο πιο επικίνδυνο καρτέλ του πλανήτη;
Το καρτέλ των πολυεθνικών των ΗΠΑ;
-Να βγούμε φωτογραφία; -Ευχαριστώ, ναι.
-Ευχαριστώ. -Αγαπάω τη δουλειά σου.
Συγχαρητήρια.
-Ευχαριστώ. -Καλησπέρα.
Κι εγώ την αγαπάω.
Ευχαριστώ. Καλό βράδυ.
Καλησπέρα!
Τι κάνεις; Χαίρομαι που σε βλέπω.
-Γεια σου, Σιλβέριο. -Καλή διασκέδαση.
Τι αλαζονικό κάθαρμα.
Δεν έχει μεσκάλ εδώ;
Είδα έναν σερβιτόρο να σερβίρει εκεί.
Δεν είμαι σίγουρη.
Μπαμπά!
Αγάπη μου!
Χαίρομαι που σε βλέπω!
Καθυστέρησε η πτήση μου. Δεν σταματούσε το χιόνι στη Βοστόνη.
Καλωσορίσατε.
Πώς πάει, μπρο;
Αυτή η φιέστα είναι για σένα;
Έτσι φαίνεται.
Φρικτό. Έλα, οι θείες και οι θείοι μου είναι εκεί.
-Ολόκληρη η οικογένεια σε περιμένει. -Πού είναι;
-Πίσω, μαμά.
Γεια σας, καλησπέρα.
Γεια σας.
-Συγχαρητήρια. -Γεια σου. Τι κάνεις;
Κουνιάδε μου!
Ποιος πλήρωσε το γλέντι; Νόμιζα, οι δημοσιογράφοι είστε αδέκαροι.
Όπως και να σας φερθούν, καλά ή κακά, όλο γκρινιάζετε.
-Πιες κάτι. Τσάμπα είναι. -Ε τότε, ναι.
-Μαυρούλη μου! -Αγαπημένη μου αδελφή!
-Μ' άρεσε πολύ το ντοκιμαντέρ σου. -Πολύ καλό. Αλλά είχε λίγη κλάψα, έτσι;
Και μεγάλη διάρκεια.
Δεν μπορείς να αφοσιωθείς σε κάτι 90 γαμημένα λεπτά;
-Το πετράδι του στέμματος. -Καθάρισα πολύ καλά, έτσι;
Βάλε με στην επόμενη ταινία σου, ακόμα κι αν είμαι στη γωνία.
Συγχαρητήρια.
Ευχαριστώ.
Επιτέλους ήρθες, μαλάκα!
Μου λείψατε, παιδιά.
Πάντρεψα την κόρη μου, δεν ήρθες. Πέθανε ο πατέρας μου, δεν ήρθες.
Κάνουν φιέστα για σένα, και ήρθες.
Λες ο Μεγαλειότατος να ερχόταν στις συναντήσεις μας;
Χαίρομαι που σε βλέπω. Συγχαρητήρια, καμπρόν.
Δεν θα σε αφήσουν ήσυχο. Είναι μεταμφιεσμένα παράπονα.
Ποιος να φανταστεί ότι θα σε βράβευαν τα ίδια καθάρματα
που επικρίνεις όλη σου τη ζωή;
Αλήθεια!
-Έχεις κάτι στη μύτη σου. -Τι;
Μια κουράδα από το γλείψιμο που έκανες στους κώλους των γκρίνγκο.
Τέτοιος μαλάκας που είσαι, μας ξάφνιασες όλους.
Άντε χέσου.
Σοβαρά, όμως. Σε θαυμάζω ειλικρινά.
Ευχαριστώ. Κι εγώ σε θαυμάζω.
-Κοίτα μη φουσκώσουν τα μυαλά σου. -Κοίτα τα δικά σου χάλια.
Μου την είπε! Με λέει χαμένο.
Γύρνα από την άλλη πλευρά και γλείψε μεξικάνικους κώλους.
Μην του μπαίνεις, θα σε κρεμάσει στα μανταλάκια.
Κοιτάξτε, έρχεται ο Πάμπλο Γκαλίντο!
Τρέξε να κρυφτείς.
Δεν πρέπει να μαθευτεί πως έχεις έπαυλη στην Μπάχα.
Μη γίνεσαι μαλάκας.
Χέστηκα, φίλε.
Στην υγειά του Σιλβέριο.
Μια πρόποση!
-Στην υγειά μας! -Στην υγειά μας!
Δώσ' μου ένα τσιγάρο.
Αυτοί οι άνθρωποι με τρελαίνουν.
-Ποιος είναι αυτός; -Πού;
Εκεί. Ο τεχνοκριτικός. Ξεχνάω τ' όνομά του.
Ως συνήθως.
Πώς πάει;
Γεια σου, Λουίς.
Σ' ευχαριστώ που ήρθες.
Ευχαριστώ για την πρόσκληση, καμπρόν.
-Λουσία, πώς πάει; -Καλά, Λουίς. Χαίρομαι που ήρθες.
-Πάω για ένα μεσκάλ. Θέλετε τίποτα; -Όχι, ευχαριστώ.
Ένα μεσκάλ, ευχαριστώ.
Σιλβέριο Ποκασάνγκρε.
Ο ήρωας.
Δημοσιογράφος, ντοκιμαντερίστας/καλλιτέχνης.
Το είδωλο μας κοιτάζει από το βάθρο του.
Δεν εμφανίζεται για συνέντευξη,
ούτε τον νοιάζουν οι προσπάθειες που έκανε ολόκληρο συνεργείο.
Συγγνώμη, Λουίς.
Για σένα, όλοι σ' αυτήν τη φιέστα είμαστε χαμάληδες.
Ναι, κάθε ένας από μας. Αλλά κάνεις λάθος.
Εμείς που δεν το σκάσαμε από το Μεξικό, είμαστε μάρτυρες.
-Λουίς, ορκίζομαι… -Δεν σου φτάνει που μ' έστησες, Σιλβέριο;
Μέρες προσπαθούσα να σε βρω, και δεν τόλμησες να εμφανιστείς.
Ξέρω. Συγγνώμη.
Γιατί;
Λουίς, σ' ευχαριστώ που με κάλεσες στην εκπομπή σου, αλλά…
Αλλά τι, καμπρόν;
Δεν μπορούσα να το κάνω. Συγγνώμη.
-Η εκπομπή μου δεν είναι αρκετά καλή; -Μη μου το κάνεις αυτό.
Σε παρακαλώ. Είμαστε φίλοι.
Ακριβώς, καμπρόν.
Και όταν τηλεφωνούν οι φίλοι, απαντάς.
Μιλάς ειλικρινά. Προπαντός εσύ.
Ο κύριος Αλήθεια, ο κύριος Κριτική Σκέψη.
Άσε τις μαλακίες.
Έλα, σε παρακαλώ.
Είπες δημοσίως πως δεν σ' αρέσει η δουλειά μου.
Λουίς, γιατί με προσκάλεσες;
Τι εννοείς "γιατί";
-Αν δεν γουστάρεις, γιατί με κάλεσες; -Είμαι δημοσιογράφος, όχι υπηρέτης σου.
Είσαι φίλος μου.
Νομίζω πως αυτό ήρθες να δηλώσεις.
Αν ήσουν φίλος μου, θα έλεγες την αλήθεια σ' εμένα, όχι δημοσίως.
-Θέλεις την αλήθεια; -Ναι.
Θέλεις τη γνώμη μου για το ντοκιμαντέρ σου;
Λέγε. Το αντέχω.
Είναι επιτηδευμένο. Άνευ λόγου ονειρικό.
Είναι ονειρικό για να καλύψει το μέτριο σενάριό σου.
Είναι ένα συνονθύλευμα ανόητων σκηνών.
Τη μια ήθελα να πεθάνω από τα γέλια και την άλλη από ανία.
Υποτίθεται ότι είναι μεταφορικό, όμως του λείπει η ποιητική έμπνευση.
Έχει την αίσθηση κλεμμένου.
Μόλις που κάλυψες τα ίχνη σου.
Γιατί γελάς; Είναι μπανάλ, αυθαίρετο.
Εκείνη η μαλακία με τους στρατιώτες που φοράνε περούκες…
Έλα τώρα.
Τη μια ο πρωταγωνιστής είναι στο τρένο με μερικά αχολότλ.
Την άλλη, στο διαμέρισμά του στην έρημο.
Επειδή έτσι σου κατέβηκε στον εγκέφαλο.
Γιατί εκεί και όχι στο στάδιο Αζτέκα;
-Γιατί όχι; -Διότι η ζωή δεν είναι έτσι, φίλε.
Υπάρχει χρονολογία. Τάξη. Δράση και αντίδραση.
Είναι ντοκιμαντέρ φιξιόν. Το χιούμορ είναι σοβαρή δουλειά.
Το χιούμορ είναι ακούσιο. Παρέβηκες κάθε κανόνα της δημοσιογραφίας.
Γάμα υποκειμενικότητα, ουδετερότητα, ιστορία, αλήθεια.
Δεν μπορούσες να ελέγξεις το εγώ σου.
Έβαλες τον εαυτό σου μέσα στην ταινία, καμπρόν.
Χρησιμοποίησες ιστορικές μορφές.
Ποιος νομίζεις πως είσαι, γαμώτο;
Απάντησέ μου, καμπρόν!
Άσε τις μαλακίες. Δώσ' μου ένα τσιγάρο.
Αν θέλεις να μιλήσεις για τη ζωή σου, πες την ευθέως.
Γράψε αυτοβιογραφία.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρετό ή πιο μπανάλ από τη ζωή μου.
Τι σκατά προσπαθούσες να πεις;
Ή μιλάς για την προσωπική σου ζωή ή το σύμπαν.
Ή τις τραγωδίες σου ή την πολιτική.
Τι μαλακία ήταν αυτή; Απομνημονεύματα, φάρσα ή…
Είμαι όλα αυτά τα πράγματα και τίποτα από αυτά, Λουίς.
Μιλάς σαν καλλιτέχνης.
Ίσως είναι ένα χρονικό αβεβαιοτήτων.
Μου κάνει μια χαρά.
Να πάρει. Ένα χρονικό αβεβαιοτήτων;
Λουίς, δεν έχω πρόθεση να μιλήσω για τη ζωή μου.
Από τη μνήμη λείπει η αλήθεια. Υπάρχει μόνο πεποίθηση.
Βαρέθηκα να λέω τι σκέφτομαι και όχι τι αισθάνομαι.
Είσαι δημοσιογράφος.
Πρέπει να λες τι σκέφτεσαι και να σκέφτεσαι τι λες.
Τουλάχιστον κάποτε είχες στέρεες ιδέες.
Στέρεες ιδέες. Πού ωφελούν σε έναν κόσμο που μας γλιστρά μέσα από τα χέρια;
Γερνάς, φίλε μου. Καθαρή περίπτωση κρίσης μέσης ηλικίας.
Μπορεί και να 'ναι.
Σε αυτή την ηλικία, η ζωή περνά τόσο γρήγορα που έχει την αίσθηση σπασμού.
Μια θύελλα από εικόνες, αναμνήσεις και στιγμές,
όλες μπλεγμένες μεταξύ τους.
Είναι πανέμορφη αυτή η άσχημη πόλη, δεν νομίζεις;
Για όνομα, καμπρόν.
-Συγγνώμη που διακόπτω. -Δεν πειράζει.
Λουίς Βαλντίβια, μια φωτογραφία;
-Ασφαλώς. -Ευχαριστώ.
-Στη μέση, παρακαλώ. -Εντάξει.
-Εδώ. -Εντάξει.
Τέλεια.
Ένα, δύο…
Τέλεια.
Ευχαριστούμε πολύ. Είμαστε μεγάλοι φαν της εκπομπής σου.
-Ευχαριστώ. Καληνύχτα. -Καληνύχτα.
Μόνο μην ξεχνάς από πού προέρχεσαι και ποιος ήσουν πριν με γνωρίσεις.
Τι γελάς, μαλάκα;
Με τη βεβαιότητά σου, καμπρόν.
Κατηγορηματική, σαν τη δημοσιογραφία σου.
Περιορισμένη, σαν την κριτική σκέψη σου.
Μέτρια, σαν το ταλέντο σου.
Γελάω με τον κοντόφθαλμο εθνικισμό σου.
Τον επαρχιωτισμό σου.
Την αφοσίωσή σου σε μια βιομηχανία δημόσιου εξευτελισμού
και στο διαδικτυακό λιντσάρισμα.
Τα κλικαρίσματα μάς λένε τι να πιστεύουμε.
Το νέο χρυσωρυχείο των πολυεθνικών.
Λουίς, είμαι αυτό που είμαι επειδή ξέφυγα από σένα, από δω, από την τηλεόραση.
Κοίτα πώς είσαι.
Άξεστος.
Μνησίκακος. Και μάλιστα υπερήφανος γι' αυτό.
Είσαι ένας απατεώνας.
Ζητιανεύεις στα κοινωνικά δίκτυα για λάικ. Τριγυρίζεις με μπράβους.
Χαριεντίζεσαι με τον πρόεδρο, προωθείς αναλώσιμες ιδεολογίες και ανοησίες.
Είσαι η τέλεια εικόνα του σημερινού δημοσιογράφου, Λουίς.
Και διασκεδαστής, και μικροπωλητής ιδεών.
Άνθρωποι σαν εσένα μας άφησαν χωρίς αλήθεια.
Τράβα. Άντε να χορέψεις, βαρέθηκα να σ' ακούω.
Οι σκληροί άνδρες δεν χορεύουν.
Μη χρησιμοποιείς τη φράση του πατέρα μου.
Φύγε, βαρέθηκα να σε ακούω.
Σου είπα ότι δεν θέλω να σ' ακούσω.
Επιτέλους.
Πώς τα πήγες με τον Λουίς;
Πες μου.
Εξαίσια.
Σοβαρά;
Έλα. Πάμε να χορέψουμε.
-Να πιούμε ένα μεσκάλ. Έλα. -Πάμε να χορέψουμε.
-Όχι, στάσου! -Να χορέψουμε.
Δεν έχω όρεξη.
Εκατό άνδρες θα πέθαιναν να χορέψουν μαζί μου.
Φαίνεται πως η ζούγκλα μας καλεί.
Μπαμπά!
Αναγνωρίζεις το τραγούδι;
-Ποιο; -Αυτό.
Με συγχωρείτε. Η φιέστα θα συνεχιστεί σε λίγο.
Πριν καλέσουμε τον επίτιμο προσκαλεσμένο μας να μιλήσει,
θα ακούσουμε λίγα λόγια
από τον αξιότιμο υπουργό εσωτερικών μας,
τον κύριο Σινιέστρο Κινιόνες.
Παρακαλώ χειροκροτήστε τον.
Ευχαριστώ. Ευχαριστώ πολύ.
Αυτή η γιορτή θα κλείσει με ένα μεγάλο βραβείο.
Βραβείο που μας κάνει υπερήφανους διότι πρώτη φορά
απονέμεται σε Μεξικανό
ή Λατινοαμερικανό δημοσιογράφο.
Πού είναι ο επίτιμος προσκαλεσμένος;
Ανέβα εδώ να πεις δυο λόγια.
-Μπαμπά, πού πηγαίνεις; -Πού είναι;
Θα έρθει σύντομα.
Μάλλον δεν είναι εδώ.
Ας φωνάξουμε όλοι τ' όνομά του!
Είπα ό,τι είχα να πω. Τώρα είναι η σειρά του Σιλβέριο.
Σιλβέριο! Πολύ ωραία.
Τι είναι αυτό;
Αδύνατον.
Το αγοράκι μου γκρίζαρε πολύ.
Κοντεύω την ηλικία σου, μπαμπά.
Είσαι γέρος τώρα.
Τα γηρατειά έρχονται απροειδοποίητα.
Και μετά γίνονται καθημερινότητα.
Το περπάτημα, το φαγητό, το μπάνιο… όλα γίνονται πρόβλημα.
Κανένας δεν μου το είπε.
Κανένας δεν το συζητάει.
Χαίρομαι που ήρθες.
Μα πώς να χάσω τη γιορτή του αγοριού μου;
Λυπάμαι που η μητέρα σου δεν μπόρεσε να έρθει.
Η σκέψη ότι δεν θα είμαι πια μαζί της είναι αφόρητη.
Την επισκέπτομαι στην κάμαρή της και την τραβάω από τα πόδια.
Γιε μου…
Συγγνώμη που δεν σου είπα ποτέ
πόσο περήφανος είμαι για σένα.
Και όμως το είπες, μπαμπά.
Με τον τρόπο σου. Χωρίς να μιλήσεις.
Κάποια στιγμή το συνειδητοποίησα.
Ήσουν σπουδαίος πατέρας.
Έχασα ό,τι είχα, γιε μου.
Γι' αυτό δεν μπορούσα να είμαι κάτι περισσότερο.
Πατέρας και ορισμένες φορές σύζυγος.
Όμως πάντα ντρεπόμουν
γι' αυτό που θα μπορούσα να είμαι αλλά δεν ήμουν.
Όμως εσύ είσαι άνθρωπος του κόσμου.
Είσαι πολύ πετυχημένος.
Και μικρός ήσουν πολύ τεμπέλης.
Ειλικρινά, η μητέρα σου κι εγώ δεν το περιμέναμε.
Ναι, το ξέρω.
Ούτε κι εγώ.
Καμιά φορά κι εγώ ντρέπομαι γι' αυτό που είμαι
και γι' αυτό που έπρεπε να ήμουν.
Είσαι καλά;
Θα με βοηθούσε να ήξερα τότε πώς αισθανόσουν για μένα.
Να το ακούσω.
Να ξέρω ότι με έβλεπες.
Έκανα ό,τι μπορούσα.
Πάντα κάνουμε ό,τι μπορούμε,
όμως δεν είναι ποτέ αρκετό.
Η επιτυχία υπήρξε η μεγαλύτερη αποτυχία μου.
Θα έδινα τα πάντα για να δώσω στην Καμίλα και τον Λορένζο αυτά που μας έδωσες.
Εμπρός. Ψηλά το κεφάλι.
Γιορτή έχουμε.
Η κατάθλιψη είναι ασθένεια των αστών, γέννημα του ελεύθερου χρόνου.
Εμείς δεν έχουμε χρόνο για θλίψη.
Σε βλέπω κάθε μέρα.
Σε νιώθω κοντά επειδή σε άφησα να φύγεις.
Μου λείπουν τα μεγάλα χέρια σου, η μυρωδιά καθαριότητας.
Μου λείπουν οι κουβέντες μας.
Μου έβγαλες τον καλύτερό μου εαυτό.
Είμαι πάντα εδώ, γιε μου. Για ό,τι κι αν με χρειαστείς.
Δεν μπορώ ν' αφήσω τον Ματέο να φύγει.
Με τον καιρό θα μάθεις τον τρόπο.
Η ζωή είναι μια σύντομη σειρά από παράλογα γεγονότα.
Πρέπει να παραδίνεσαι σε αυτό.
Έλα, σφίξε τις γροθιές σου.
Κράτα το κεφάλι ψηλά.
Να πνίξουμε την ντροπή μας σε ένα ποτό και να πιούμε στην επιτυχία σου.
-Στην υγειά μας. -Στην υγειά μας.
Θυμάσαι τι σου έλεγα πάντα;
-Πιες μια γουλιά επιτυχία… -Πιες μια γουλιά επιτυχία…
Ξέπλυνε το στόμα και φτύσ' τη.
Αλλιώς θα σε δηλητηριάσει.
Ποιος είναι κει;
Γεια σου, μαμά.
Τι έκπληξη.
Δεν ήξερα πως θα ερχόσουν.
Σου τηλεφώνησα χθες. Μιλήσαμε αρκετή ώρα.
Είπα ότι θα ερχόμουν σήμερα.
Μίλησες στους αδελφούς σου και τις αδελφές σου;
Τους είδα στη γιορτή.
Ποια γιορτή;
Με τίμησαν οι Μεξικανοί δημοσιογράφοι.
Θα σε προσκαλούσα, όμως σκέφτηκα…
Σκέφτηκα ότι θα ερχόσουν με τα παιδιά.
Πώς είναι η Καμίλα και ο Ματέο;
Λορένζο.
Καμίλα και Λορένζο.
Εγώ τι είπα;
Ματέο.
Αδύνατον.
Ο Ματέο σου γεννήθηκε νεκρός.
Δεν γεννήθηκε νεκρός, μαμά.
Έζησε μία ημέρα, 30 ώρες.
Δεν είναι ζωή αυτή.
Όπως κι αυτή δεν είναι ζωή.
Έπρεπε να είχα πεθάνει.
Μαμά, δέκα χρόνια το λες αυτό.
Όλοι τα τίναξαν, όμως εσύ είσαι ακόμα εδώ.
Τι κάνατε χτες;
Πήγαμε σινεμά.
Με τη θεία Ελβίρα και τους φίλους της;
Ναι.
Και;
Ένα σωρό γέροι.
Πολύ βαρετά.
Τι περίμενες;
Ανθρώπους σαν εμένα.
Της ηλικίας μου.
Όμως συνέβη κάτι παράξενο.
Τι;
Πήγα τουαλέτα στο σινεμά, και όταν μπήκα…
Δεν θα το πιστέψεις.
Το κρεβάτι μου ήταν εκεί.
Κάποιος έβαλε την κρεβατοκάμαρά μου στην τουαλέτα του σινεμά.
-Θα το ονειρεύτηκες. -Όχι, γιε μου.
Κάποιος μετέφερε το σπίτι μου στο σινεμά.
Να το εκεί… έξω.
Το μόνο που ήθελα ήταν να δω το τέλος της ταινίας.
Είμαστε σπίτι σου, μαμά.
Έλα, πάμε να δούμε την αυλή.
-Είδες πώς άνθισε ο θάμνος; -Ναι.
Αυτή είναι η αυλή σου. Αυτό είναι το σπίτι σου.
-Ναι. -Πώς τα πάτε με τη Σουζάνα;
Αχ, γιε μου.
Αυτή η υπηρέτρια με κλέβει.
Δεν είναι υπηρέτρια. Είναι η νοσοκόμα σου.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι όλοι ίδιοι.
Η Σουζάνα είναι μορφωμένη. Επαγγελματίας. Γιατί την περιφρονείς;
Πριν μερικές μέρες, ο μπαμπάς σου μου έφερε κάτι βραχιόλια
που ανήκαν στη γιαγιά σου.
Και τώρα δεν τα βρίσκω.
Ο μπαμπάς πέθανε πριν οκτώ χρόνια.
-Ο μπαμπάς σου; -Ναι.
-Όχι, γιε μου. -Πέθανε.
Μα τι λες, γιε μου;
Είδα τον πατέρα σου τα Χριστούγεννα στο σπίτι του αδελφού σου.
Δεν ήθελε να μου μιλήσει.
Θυμωμένος πρέπει να ήταν ή θα 'ναι με καμιά άλλη γυναίκα.
Έρχεται και με βλέπει κάθε τόσο.
Όταν κοιμάμαι μπρούμυτα, με πιάνει από τα πόδια.
Και μετά με νανουρίζει με το τραγούδι του.
Ποιο τραγούδι;
Δεν θυμάμαι.
Την πρώτη φορά…
που κάναμε έρωτα με τον πατέρα σου, ακούγαμε αυτό το τραγούδι.
Και μετά… σου το σφύριζε όταν ήσουν στην κοιλιά μου.
Και όταν ήσουν μικρός,
και ούρλιαζες, και είχες ξεσπάσματα,
σου σφύριζε αυτό το τραγούδι κι εσύ ηρεμούσες.
Αλήθεια; Δεν το θυμάμαι.
Δεν θυμάμαι τίποτα από την παιδική μου ηλικία.
Ποιος το τραγουδούσε;
Το τραγουδούσε ο Αγκουστίν Λάρα ή… ο Περές Πράντο.
Δεν μου θυμίζει κάτι.
Μίλα με το στόμα σου, γιε μου. Με τρελαίνεις.
Συγγνώμη.
Προσπάθησε να θυμηθείς το τραγούδι, μαμά.
Ποιος το τραγουδούσε;
Εκείνο το εγωιστικό κάθαρμα το πήρε μαζί του.
Με συγχωρείτε.
Καλησπέρα. Τι θα πάρετε;
-Έχουμε πατσά, καμπετσάνο… -Γλώσσα;
-Δύο; -Δύο μοσχαρίσιες γλώσσες, παρακαλώ.
Έρχονται αμέσως.
-Με απ' όλα; -Ναι, απ' όλα.
-Είσαι καλά; -Ναι.
-Χρειάζεσαι βοήθεια; -Όχι.
-Άσε με να… -Μη με αγγίζεις!
Τι της συμβαίνει;
-Δεν ξέρω. -Είναι πεθαμένη;
Δεν είμαι πεθαμένη.
Είμαι εξαφανισμένη.
-Εδώ είστε, δεσποινίς. -Αφήστε την. Το κάνουν συχνά αυτό.
-Εξαφανίζονται αλλά παίζουν με όλους. -Δεν γυρίζουν, δεν πεθαίνουν.
Δεσποινίς, τι συμβαίνει; Πείτε μου.
Δεν μπορώ.
Είναι και δεν είναι εδώ.
Όλο παραπονιούνται, φίλε.
Σας παρακαλώ, πείτε μου τι έχετε.
Πίστεψέ με, καλύτερα να μην ξέρεις.
Μαρτίν!
Αστυνομία!
Οι ιδέες έφαγαν τις θεότητες!
Οι θεότητες έγιναν ιδέες!
Μεγάλες κύστες γεμάτες χολή!
Οι κύστες σκάνε!
Τα είδωλα εξερράγησαν!
Αποσύνθεση των θεοτήτων!
Ένα σμήνος από μύγες!
Το καταφύγιο ήταν ένας σωρός κοπριά!
Ο σωρός κοπριά είναι φυτώριο!
Οπλισμένες ιδέες φύτρωσαν, εξιδανικευμένες ιδεοθεότητες,
ακονισμένοι συλλογισμοί!
Κανίβαλες θεότητες.
Ιδέες ηλίθιες ως θεότητες.
Λυσσασμένα σκυλιά. Σκυλιά ερωτευμένα με τον εμετό τους.
Ξεθάψαμε την οργή.
Το αμφιθέατρο του γεννητικού ήλιου είναι ένας σωρός κοπριάς.
Μια χώρα νεκρή όπου κανείς δεν πεθαίνει.
Πώς τολμάς να κλέβεις τις ιδέες του Οκτάβιο Πας;
Τα λόγια του υπάρχουν επειδή υπήρχα εγώ, Σιλβέριο.
Με κάνεις να γελάω, Ερνάν Κορτές.
Ένας κακοποιός ήσουνα,
ένα τσακάλι με ματσέτα, κι άνοιγες δρόμο τυφλά στη ζούγκλα.
-Στο κορμί σου δεν έχεις ούτε ένα βιβλίο. -Δεν με ξέρεις.
Κανείς δεν με ξέρει.
Αν η ντροπή σου ήταν ανάλογη της καταστροφής που έφερε η κατάκτησή σου,
ίσως να ήσουν πιο σεμνός.
Έχεις φωτιά;
Ξέρω τι σκέφτεσαι.
Πεντακόσια χρόνια με κατηγορεί ο κόσμος χωρίς να καταλαβαίνουν.
-Δεν καταλαβαίνεις πού κάθεσαι; -Εσύ όχι; Κοίτα γύρω.
Η πιο όμορφη πόλη, την κατοικούν 300.000 Ινδιάνοι.
-Δεν ήταν Ινδιάνοι. -Αμερικανοί.
-Πάλι λάθος. -Καλά.
Πώς 400 Ισπανοί με 16 έφιππους και λίγο μπαρούτι ποδοπάτησαν μια αυτοκρατορία;
-Οι Ινδιάνοι… -Δεν ήταν Ινδιάνοι!
Κανίβαλοι. Έτρωγαν σαν άγριοι ο ένας τον άλλον.
Μισούσαν ο ένας τον άλλον.
Και όλοι μισούσαν Τλατοανί.
Σ' εκείνη εκεί τη γωνία συνάντησα τον Μοκτέσουμα.
-Καλός τύπος. -Όχι.
Ναι.
Σ' εκείνη εκεί τη γωνία ανακαλύψαμε την Ευρώπη.
Θέλαμε να σας βοηθήσουμε. Σας δώσαμε τον Θεό και τη γλώσσα μας.
Και ευλογιά, και ιλαρά και τον φόβο της κόλασης.
Και γονόρροια.
Και τον στρατό σας, την ολιγαρχία και την εκκλησία σας
και 600 χρόνια με τους πιο άσχημους γαμημένους αντιβασιλείς.
Κοίτα τον θεό μας, τον Σεντέοτλ.
Θάψατε τους θεούς μας και μας φέρατε καινούριο, αιματοβαμμένο,
βασανισμένο και σταυρωμένο.
Μην είσαι ηλίθιος, Κορτές.
Ήσουν απλώς ένας χρήσιμος ξένος.
Εύκολα κερδίζεις πόλεμο, όταν ο εχθρός, ο λαός μας, προδίνει τον εαυτό του.
Εγώ ποτέ δεν θέλησα πόλεμο.
Ερωτεύτηκα αυτόν τον τόπο και τον λαό του.
Όμορφα λόγια από το στόμα ενός δολοφόνου.
"Δολοφόνου";
Έθεσα τα θεμέλια ενός νέου κόσμου.
Τα παιδιά μου ήταν οι πρώτοι Μεξικανοί. Αυτό με κάνει πατέρα σου.
Έζησα Μεξικανός και πέθανα πιο Μεξικανός απ' όλους.
Λυπάμαι, αλλά σε μισούν στο Μεξικό όσο σε μισούν στην Ισπανία.
Δεν υπάρχει ούτε ένα άγαλμά σου.
Πιστεύουμε ότι καταγόμαστε από πολλούς τόπους,
ενώ δεν καταγόμαστε από πουθενά.
Το μίσος είναι η μοίρα κάθε μεγάλου άνδρα.
Άσε τα παιδιάστικα ξεσπάσματα. Γιατί είσαι τόσο θυμωμένος;
Δεν είσαι Ινδιάνος, μιγάς ή μούλος.
Κοίτα τον εαυτό σου. Είσαι πιο άσπρος κι από τα παιδιά μου.
Όχι. Δεν θέλετε να είστε Ινδιάνοι. Ούτε Ισπανοί.
Καταδικάσατε τον εαυτό σας σε μια μπάσταρδη κατάσταση,
μια κοινή ζωή σε λίμπο.
Ρε γαμώτο.
Κλείσε τη μαλακία! Θα με τυφλώσεις!
Τι έπαθες;
-Μ' έκαψε με το τσιγάρο! -Μην κουνιέστε.
Μην κουνιέστε.
Μην κουνιέστε! Μείνετε ακίνητοι! Θα κάνουμε κι άλλη λήψη!
Στοπ! Μαρτίν!
Μαρτίν, μην αφήνεις κανέναν να κουνιέται!
Τι γίνεται, καμπρόν;
-Πέντε λεπτά! -Σταθείτε!
Νεκροί κι αγνοούμενοι, θέσεις!
Μαρτίν, κάνουμε κι άλλη λήψη. Μείνετε ακίνητοι!
Ανάθεμα!
Είμαι καλά. Κάνω γύρισμα με έναν ψωνισμένο σκηνοθέτη.
Μια ταινία για τον Ερνάν Κορτές ή μια τέτοια μαλακία.
Σήκω, Πελάγιο, σήκω!
Ωραίο σπίτι, φίλε.
-Ο Πάμπλο Γκαλίντο σου ζήτησε νοίκι; -Τίποτα. Το δανείζομαι λίγες μέρες.
Οι πλούσιοι δεν κάνουν τίποτα τσάμπα.
Γι' αυτό είναι πλούσιοι.
Είναι υπέροχο.
Θα πληρώσεις με κάποιον τρόπο.
Μπαμπά, πάμε να πάρουμε πράγματα για την παραλία.
-Έρχομαι. Πάρτε τον Λορένζο να βοηθήσει. -Ο Λορένζο κοιμάται.
Όχι. Έχει χρόνο να κοιμηθεί μετά.
Η ζωή είναι πλούσια όταν έχεις πλούσιους φίλους.
Πάω στην παραλία πριν αρχίσεις να μου τα πρήζεις.
Μην κλέψετε τα σερβίτσια, καμπρόνες!
-Μόνο τα αληθινά ασημικά. -Ή λίγο κρασί!
-Γεια. Καλημέρα. -Περάστε, κύριε.
Μπαμπά!
Μπαμπά, έλα δω!
-Τι τρέχει; -Δεν αφήνει την Ορτένσια να περάσει.
Γιατί; Υπάρχει πρόβλημα;
-Υπηρετικό προσωπικό. -Είναι οικογένεια.
Ο κανονισμός.
-Κάντε μια εξαίρεση. -Ο κανονισμός.
Είμαστε καλεσμένοι του Πάμπλο Γκαλίντο. Μένουμε σπίτι του.
Λυπάμαι, όμως όλοι οι ιδιοκτήτες συμφώνησαν στον κανονισμό.
Το υπηρετικό προσωπικό δεν μπαίνει.
Ούτε να πάνε στην παραλία;
Λυπάμαι.
Ο ανώτερός σου;
Έχει ρεπό.
-Ορτένσια, πήγαινε σπίτι. -Όχι! Κανείς δεν θα πάει σπίτι.
-Αυτός είναι ο κανονισμός. -Πρέπει να κάνεις κάτι. Τουλάχιστον…
Κόρη μου, είναι ο κανονισμός.
-Θα πάρω τον Πάμπλο. -Μην κάνετε τον κόπο.
Αυτοί οι πλούσιοι φτιάχνουν τους κανόνες.
Πάμε να φύγουμε.
Βάλε την παραλία σου στον κώλο σου!
-Επισημοποιήθηκε! -Τι;
Η Amazon αγόρασε την Μπάχα Καλιφόρνια.
-Η παραλία ανήκει στους γκρίνγκος. -Απίστευτο!
Ας αγοράσουν όλο το Μεξικό. Καλύτερα θα είμαστε.
Δεν είχα ιδέα ότι μέλη της οικογένειάς μου ήταν τόσο αντιπατριώτες.
Φαντάσου πώς θα ήταν…
-Τι; -Δείχνεις πεινασμένη.
Τα φρούτα έχουν γεύση εδώ.
Πώς είσαι;
Καλά.
Η μαμά θέλει να πάμε στην παραλία, λέει πως είναι μακριά
και θέλει να φτάσουμε πριν τη δύση.
Θα φύγουμε σε λίγο. Πες μου, πώς πάνε τα πράγματα;
-Ποια πράγματα; -Πώς τα πας στη Βοστόνη;
Είσαι με τον Μαρκ;
Ναι.
Δεν ακούγεσαι βέβαιη.
Δεν είναι αυτό.
Όλα πάνε καλά με τον Μαρκ.
Όχι όλα, δηλαδή, ποτέ δεν είναι, αλλά…
Δεν σκεφτόμουν τον Μαρκ ώσπου είπες τ' όνομά του.
Λοιπόν;
Δεν ξέρω.
Νιώθω παράξενα εδώ.
Πού; Στην παραλία;
Στο Μεξικό.
Δεν καταλαβαίνω.
Καταλαβαίνεις.
Γιατί; Τα ξαδέλφια σου είναι εδώ, οι θείες και οι θείοι σου…
-Ακριβώς γι' αυτό. -Ποιο ακριβώς;
Είναι όλα όσα δεν ήταν ποτέ. Βλέποντάς τους το θυμάμαι αυτό.
Όλα όσα δεν ήταν ποτέ.
Ναι. Συμπεριλαμβανομένου του Ματέο.
Ο Ματέο δεν είναι ο μόνος σε μπάρντο. Νιώθω σαν να είμαστε όλοι μαζί του.
Καμίλα, η οικογένειά σου είναι πάντα εδώ. Το σπίτι σου, οι παππούδες σου…
Είμαι καλά! Απλώς είμαι λυπημένη.
Καμιά φορά η λύπη σου κάνει καλό.
Εσύ θες να διορθώνεις τα πράγματα, να τα εξηγείς.
Κάποια πράγματα είναι αυτά που είναι.
Το μισθωτήριό μου λήγει τον άλλο μήνα.
-Σκέφτομαι να γυρίσω στο Μεξικό. -Γιατί;
Για να ζήσω εδώ.
Και η δουλειά σου στη Βοστόνη;
Η δουλειά είναι καλή, αλλά χωρίς προοπτικές.
Βαρέθηκα να τρώω μόνη στο γραφείο μου κάθε μέρα
μια σαλάτα από πλαστικό δίσκο.
Τι θα κάνεις στο Μεξικό;
Δεν ξέρω.
Μ' αρέσει η ιδέα, αλλά θα πρέπει να μάθεις να 'σαι πιο προσεκτική.
Οι φίλοι μου μένουν εδώ και δεν έχουν πάθει τίποτα.
Επειδή μένουν σε περιφραγμένη κοινότητα με φύλακες γύρω.
Οδηγοί τούς πηγαίνουν παντού.
Το θέλεις αυτό; Εγώ όχι.
Τουλάχιστον δεν ζουν σε παστεριωμένη πραγματικότητα σαν εμάς.
Πραγματικότητα όπου κυκλοφορείς ελεύθερα τη νύχτα ή κυκλοφορείς με μέσα μεταφοράς.
-Μην κάνεις πλάκα. -Τι;
Έχεις κυκλοφορήσει με μέσα μεταφοράς;
-Έχω. -Έλα τώρα.
Πού σταματάει το τρένο της Σάντα Μόνικα;
Μεταξύ Όσιαν και Βένις.
Λάθος.
Πόσο κάνει ένα εισιτήριο;
-Δεν ξέρω. -Ασφαλώς και δεν ξέρεις.
Είμαστε ενήλικοι, μπαμπά.
Είμαστε ελεύθεροι να επιλέγουμε πού θα ζήσουμε.
Εντάξει;
Καμίλα, είμαι στο πλευρό σου για τα πάντα.
Δεν μπορείς να μου ζητάς να μη θέλω το καλό σου.
Πάμε. Είναι αργά.
Ορισμένες φορές το δικό σου καλό δεν είναι απαραίτητα δικό μας καλό.
Πάμε πριν μας μαλώσει η μαμά.
Πώς πάει;
Τσουλάει.
Πες μου αν θέλεις να προσκαλέσεις τον Γιον και τον Στίβεν.
Μπαμπά, θυμάσαι τον Πάκο;
Ποιον;
Πάκο, Γκίδο και Ερνέστο.
-Τα αχολότλ μου. Όταν μέναμε στο Μεξικό. -Ναι, τα θυμάμαι.
Όταν ήμουνα παιδί και μετακομίσαμε στο Λος Άντζελες, τα πήρα μαζί μας
επειδή άφησα τους φίλους μου στο Μεξικό.
Αποφάσισα να κρύψω τον Πάκο, τον Γκίδο και τον Ερνέστο σε βαλίτσα
με μια πλαστική σακούλα γεμάτη νερό.
Δεν το είπα σε κανέναν.
Όταν φτάσαμε στο καινούριο σπίτι,
άνοιξα αμέσως τη βαλίτσα.
Ήταν όλα μούσκεμα, η πλαστική σακούλα είχε ανοίξει,
και οι φίλοι μου ήταν χαμένοι μέσα στα ρούχα.
Δεν κουνιόντουσαν και αποφάσισα να τους ρίξω στην τουαλέτα
για να δω αν κολυμπούσαν.
Και βούλιαξαν.
Κατάλαβα πως είχαν πεθάνει και τους έκρυψα κάτω απ' το κρεβάτι μου.
Άρχισαν να μυρίζουν και τους έβαλα στην κατάψυξη.
Θυμάμαι πως η μαμά έψηνε ψάρια για βραδινό
και δεν ήθελα ν' αγγίξω το φαγητό μου επειδή είχα φρικάρει,
πιστεύοντας πως τρώγαμε τους φίλους μου.
Τι έπαθες;
Δεν το ήξερα αυτό. Γιατί δεν μου το είπες;
Νομίζω πως έλειπες.
Ήσουνα στο Μαρόκο κι έκανες κάτι.
Ίσως να ήσουν και σπίτι.
Δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι.
Δεν έχει σημασία.
Αν βρείτε μια βόμβα στις εγκαταστάσεις του αεροδρομίου,
παρακαλώ να τη φέρετε στις πλησιέστερες Πληροφορίες.
Ευχαριστούμε για την προσοχή σας.
Παρακαλώ αποφεύγετε να στρίβετε αριστερά.
Γεια σας, κύριε.
Παρακαλώ αφαιρέστε τα γυαλιά σας.
-Σκοπός της επίσκεψής σας; -Εδώ ζούμε.
Όχι, δεν ζείτε εδώ.
Αποτυπώματα.
Ναι. Εδώ ζούμε.
Είμαι δημοσιογράφος, εδώ είναι το σπίτι μου.
Δεν είναι το σπίτι σας, κύριε.
Έχετε βίζα O-1, ατόμου με εξαιρετικές δεξιότητες.
Έχω βίζα επειδή εργάζομαι και πληρώνω φόρους εδώ, οπότε…
-Θεωρώ σπίτι μου αυτόν τον τόπο. -Αποτυπώματα.
Δεν μπορείτε να τον θεωρείτε σπίτι σας.
Αν με κοιτούσατε στο πρόσωπο, ίσως με αναγνωρίζατε και θα βλέπατε…
Μιλάμε Αγγλικά.
-Φτάνει, μπαμπά. -Πώς ονομάζεσαι;
-Ορίστε; -Τ' όνομά σου.
Μπαμπά, κόφ' το.
-Απομακρύνετε το χέρι σας. -Θέλω να μιλήσω στον προϊστάμενό σας.
Δεν είναι απαραίτητο αυτό.
"Δεν είναι απαραίτητο αυτό".
Μπορείτε να περάσετε.
Ο επόμενος.
Τι μαλάκας. Έλα.
Πάμε.
Με συγχωρείτε.
-Είστε η προϊσταμένη; -Μάλιστα.
Εκείνος ο υπάλληλος ήταν πολύ αγενής.
Ζω εδώ δεκαπέντε χρόνια,
και είπε ότι δεν έχω δικαίωμα να το αποκαλώ σπίτι μου.
Με τάραξε πολύ.
-Ποια είναι η κατάστασή σας; -Έχω βίζα O-1.
Μπορείτε να το αποκαλείτε σπίτι σας.
Αν αυτός είναι το πρόσωπο αυτού του έθνους, πρέπει να κάνετε κάτι.
Ήταν πολύ ταπεινωτικό.
Ζητώ συγγνώμη, κύριε. Θα το φροντίσω.
Το κάθαρμα να ζητήσει συγγνώμη.
-Αυτός ο άνθρωπος ένιωσε προσβεβλημένος. -Δεν έδειξα ασέβεια.
Ήταν επιθετικός.
Όχι, θέλω να μας ζητήσει συγγνώμη.
-Κύριε, θα το φροντίσω. -Όχι, θέλω μια συγγνώμη.
Τι έγινε; Μπαμπά, άσ' το.
Θέλω να πει ότι αυτό είναι το σπίτι μας.
-Δεν είναι το σπίτι σας. -Τι είπες;
-Αυτοί είναι οι κανόνες. -Ποιοι κανόνες;
Έχει βίζα O-1 και η οικογένειά του, O-3.
Είναι το σπίτι τους.
-Το ακούς αυτό; -Ζήτα τους συγγνώμη.
Όχι, δεν είναι Αμερικανοί.
Εσύ τι είσαι; Μεξικανός, Κινέζος, γαμημένος Σουηδός;
-Κύριε. -Μεγάλωσα εδώ. Πήγα σχολείο.
-Είναι το σπίτι μας. -Συγκρατείστε τον γιο σας.
Δεν θα ηρεμήσω, γαμώτο!
Σκάσε και δείξε σεβασμό.
Από τότε που ήμουν παιδί οι ίδιες μαλακίες.
Εντάξει, αν θέλετε να το αποκαλείτε σπίτι σας, ας είναι.
-Κοίτα μας στα μάτια. -Δεν μπορείς να του μιλάς έτσι.
Μιλάς Ισπανικά! Δείχνεις πιο Μεξικανός από μένα.
Δεν σας καταλαβαίνω.
Φοβάσαι μην καταλάβουν ότι είσαι Μεξικανός;
Είμαι Αμερικανός.
Η Αμερική είναι ήπειρος. Αμερικάνοι είμαστε.
Έκλεψαν τ' όνομά μας.
-Καταλαβαίνει. -Δεν ζήτησε συγγνώμη.
-Ζήτα συγγνώμη. -Πες συγγνώμη.
-Ζήτα συγγνώμη.
-Τι συμβαίνει; -Τι συμβαίνει;
Ζήτα συγγνώμη!
Εμπρός!
Πες το!
Ζήτα συγγνώμη! Πες το!
Άσε με, καμπρόν!
-Λορένζο! -Μπαμπά!
Μπαμπά!
-Ευχαριστώ. -Παρακαλώ.
Καλή σας ημέρα.
Λορένζο, πάρε τη βαλίτσα σου!
Εντάξει, θα το κάνω εγώ.
Θα πάω μια βόλτα. Ακόμα έχω πονοκέφαλο.
Έλα δω. Ξάπλωσε λίγο.
Προσπάθησε να μην έχεις ύφος θαλάσσιου ελέφαντα.
Δεν μπορείς να πας έτσι στην τελετή απονομής.
Θα σε βάλουν να πιστεύεις πως ο Ιησούς Χριστός ήταν άσπρος.
Είναι ψέμα.
Ο Χριστός δεν ήταν άσπρος. Ήταν μελαψός!
Και μάλιστα, ήταν Παλαιστίνιος.
Με συγχωρείτε, κύριε;
Καλώς ορίσατε στη γραμμή Metro Expo.
Τελικός προορισμός του τρένου
είναι ο σταθμός της Σάντα Μόνικα.
Επόμενος σταθμός, Διεθνής Έκθεση/USC.
Άφιξη.
Αποβίβαση στον σταθμό Καλιφόρνια για το μουσείο φυσικής ιστορίας.
Όχι, μην τα πειράζεις.
Άσε με ήσυχη, γιαγιά.
Παρακαλώ, απομακρυνθείτε. Οι πόρτες κλείνουν.
Σκατά.
Κύριε…
Είστε καλά;
Κύριε;
Είστε καλά, κύριε;
Χρειάζεστε βοήθεια;
Μπορώ να σας βοηθήσω, κύριε;
Δεν καταλαβαίνω.
Δεν σας καταλαβαίνω, κύριε.
Κύριε;
Δεν καταλαβαίνω.
Χουάν!
Άμεση δράση;
Καλησπέρα σας.
Είμαι περήφανη που είμαι εδώ
κι εκπροσωπώ τον πατέρα μου και την οικογένειά μας.
Οι τελευταίες μέρες ήταν οι πιο θλιβερές,
όμως σήμερα είμαι περήφανη και χαρούμενη.
Θα σας διαβάσω τον λόγο του πατέρα μου.
Τον είχε μαζί του.
Αγαπητοί συνάδελφοι του Συλλόγου Αμερικανών Δημοσιογράφων…
Αυτό είναι όλο.
Στον πατέρα μου δεν αρέσουν οι προβολείς.
Ίσως και να έπαθε εγκεφαλικό για να αποφύγει αυτή την τελετή.
Πιθανόν μέσα στο κώμα του να γελάει μαζί μας.
Ο Σιλβέριο Γκάμα αγαπά την Καλιφόρνια.
Επέλεξε να ζήσει εδώ τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του.
Επέλεξε να μας μεγαλώσει εδώ.
Ασφαλώς είναι περήφανος διότι η χώρα που αποκαλούσε σπίτι του
του απονέμει ένα βραβείο τόσο υψηλού κύρους.
Του έλειπε το Μεξικό κάθε μέρα της ζωής του.
Πριν δούμε το βίντεο το οποίο ο συνάδελφος και φίλος του Μαρτίν Σολίς
μόνταρε για εμάς απόψε,
θα ήθελα να σας ζητήσω
ένα θερμό χειροκρότημα
για τον πατέρα μου, φετινό τιμώμενο,
Σιλβέριο Γκάμα.
Ελάτε, πιο δυνατά!
Πιο δυνατά!
Είναι φυσιολογικό αυτό;
-Ποιο; -Αυτός ο ήχος. Είναι φυσιολογικός;
Είναι φυσιολογικός.
-Τα σεντόνια είναι μούσκεμα. -Ναι.
Κι αυτός είναι βρεγμένος.
Μήπως γέμισε η σακούλα; Μάλλον ξέχασαν να την αλλάξουν.
Θα καλέσω τη νοσοκόμα.
Βλέπετε κάποια βελτίωση, γιατρέ;
Όχι. Μόνο να περιμένουμε μπορούμε.
Υπάρχει οξεία αιμορραγία στον έναν λοβό.
-Ίσως χρειαστεί πολύ χρόνο. -Πόσο χρόνο;
Δεν ξέρω.
Πιστεύετε ότι βρίσκεται μαζί μας;
Μπορεί να μας ακούσει;
Βεβαίως, βρίσκεται εδώ.
Ταυτοχρόνως, όμως, δεν βρίσκεται.
Το κώμα είναι ένα μυστήριο, Καμίλα.
Τι κάνει με τα μάτια του;
Είναι αντανακλαστικό.
Νιώθω σαν να πιέζει όταν κρατώ το χέρι του.
Χθες βάλαμε μουσική
και εγγραφές από την παιδική μας ηλικία,
και έκλαψε λιγάκι.
Σιλβέριο, μπορείς να με ακούσεις;
Πού είσαι;
Νιώθω ότι μπορείς να με ακούσεις.
Είδες πουθενά το τηλεκοντρόλ;
Όχι.
Κανείς δεν έκανε τίποτα για να τον βοηθήσει.
Στο τέρμα ήταν ο μοναδικός επιβάτης.
Τον βρήκε μια καθαρίστρια.
Η συμπατριώτισσά μας, δις Ρεφούχιο Ντομίνγκεζ.
Γεια, Ρεφούχιο.
-Γεια. -Μπορέσαμε και τη βρήκαμε.
Θα έχουμε τη χαρά να μιλήσουμε μαζί της.
Ευχαριστούμε. Πες μας τι συνέβη.
Μπήκα να καθαρίσω το βαγόνι, ως συνήθως, και είδα ότι δεν ήταν άδειο.
Νόμιζα ότι ο άνθρωπος ήταν μεθυσμένος γιατί συμβαίνει συχνά εδώ.
Αλλά μετά είδα τα ψάρια στο πάτωμα.
Ήταν αχολότλ.
Ήταν πεθαμένα και το πάτωμα είχε νερά, μύριζε άσχημα.
Σιλβέριο.
Σιλβέριο;
Πώς είσαι;
Φαίνεσαι κουρασμένος.
Ήρεμος.
Γαλήνιος.
Τι σκατά γύρευε ο μπαμπάς μου στο τρένο της Σάντα Μόνικα;
Ήθελε να νιώσει πιο πολύ Μεξικανός.
Αλλά με τόσους Μεξικανούς γύρω, το κεφάλι του εξερράγη.
Είσαι μεγάλος μαλάκας.
Κάτι παράξενο συνέβη στην κρεβατοκάμαρά μας στο Λος Άντζελες.
Κοιμόμουν μπρούμυτα,
και κάτι έπιασε τα πόδια μου κι άρχισε να τραβάει.
Με τράβηξε πάνω. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.
Το όνειρο ήταν πολύ αληθινό.
Είμαι βέβαιη ότι συνέβη μόλις έπαθε εγκεφαλικό ο Σιλβέριο.
Ευχαριστώ που τον φέρατε στο Μεξικό.
Εϊ, μπαμπά!
Εϊ, μπαμπά! Πώς το λένε αυτό το τραγούδι;
Δεν θυμάμαι τον τίτλο, αλλά μ' αρέσει πολύ.
Πάντα το ίδιο κάνεις.
Παίρνεις κάτι και μετά δεν θυμάσαι.
Μαμά, πάντα χόρευες αυτό το τραγούδι με τον μπαμπά.
Ο πατέρας σου ήταν ξενέρωτος.
Δεν του άρεσε ο χορός ενώ εγώ τον αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο.
Οι σκληροί άνδρες δεν χορεύουν.
Καθόμουν στο σπίτι κι έβλεπα τηλεόραση, και κοιτάξτε πού με φέρατε.
Ήθελα μόνο να δω το τέλος της ταινίας.
Εντάξει, μαμά, αλλά μπορεί κάποιος να μου πει τον τίτλο του τραγουδιού;
Τι θέλεις να πεις;
Αδελφέ, θυμάσαι τον τίτλο του τραγουδιού
που σφύριζε ο μπαμπάς όταν ήμασταν παιδιά;
Πού μας έφερες, αδελφέ;
Ποτέ δεν μου σφύριξε ούτε μια ραντσέρα.
Μην ξαναφύγεις, μαυρούλη.
Έλα πίσω.
Φεύγεις χωρίς να με βάλεις σε μια ταινία σου.
Ούτε καν ως κομπάρσο.
Προχωράτε!
-Από πού έρχεστε; -Από τον Βορρά!
Από την κόλαση, αλλά δεν ξέρουν ότι ζουν στην κόλαση.
Πού τον πηγαίνετε;
Στον Νότο. Με αυτό το κομμάτι θα τον αναβιώσουμε.
Θα δημιουργήσει ξανά τον εαυτό του.
Ο κόσμος να στραφεί προς τον Νότο!
Πώς ξέρετε ότι είναι προς εκείνη την κατεύθυνση;
Μπαμπά!
Λορένζο!
Πρέπει να πάτε από την άλλη!
Όχι, μπαμπά!
Θα έρθουμε μαζί σου!
Πήγαινε πίσω, γλυκιά μου!
Δεν υπάρχει τίποτα εδώ για σένα!
Κι εσύ;
Θα σας δω όταν επιστρέψω!
Πότε μπορεί να επιστρέψεις;
Πότε;
Μπαμπά!
Υποτιτλισμός: Γιώργος Λυκούδης